24 juni 61e etappe van Berceto naar Pontremoli

🚶 31 km
🏕️. Hostel in kasteel Pontremoli

Ik begin de dag toch even over het weer. Het was immers de rode draad vandaag. Gisteren hadden de weerprofeten 40 mm neerslag en onweer voorspeld. Maar zoals vaak het geval is, had de natuur haar eigen plannen.

Er was geen onweer te bekennen en de regen bleek niet 40 mm, maar een verbluffende 60 mm, volgens de lokale media. Niet normaal wat er vandaag uit de hemel was gevallen.Ik was zoals gewoonlijk vroeg opgestaan, hoewel het op dat moment al flink regende. Iets na half acht leek de regen iets te minderen. Ik trok mijn regenjas aan en begon aan mijn tocht. De eerste vier kilometer liepen over een bergpad, waar iedere stap geconcentreerd moest worden gezet. Met mijn linkervoet op een gladde steen en mijn rechtervoet op een onstabiele, of andersom. Het vergde al mijn aandacht om niet te struikelen of uit te glijden. Nadat ik het bergpad achter me had gelaten, verwisselde ik mijn regenjas snel voor mijn poncho. Dit was net op tijd, want de eerste van vele stortbuien volgde al snel.

De bergwegen veranderen lanzaam in beekjes, zoveel water moest er worden verzet. Intussen kwam mij nog een fietsende pelgrim voorbij. Een groet in het Italiaans, verder in het Engels en na kennismaking verder in het Nederlands. Mark is zijn naam, uit weets Vlaanderen en hij ziet eruit als een verzopen kat. Hij is dit weer helemaal beu.

Na een kilometer of veertien kwam ik bij een schuilplaats, een huisje waar S. Anna werd vereerd. Ik was dolblij met deze toevluchtsoord, nu kon ik het water uit mijn schoenen laten lopen en mijn voeten enigszins drogen met een handdoek. Ik trok droge sokken aan om blaren te voorkomen en at wat van mijn noodrantsoen: crackers met honing en cashewnoten.

Na een klein uur regende het iets minder hard en besloot ik mijn weg te vervolgen. Met nog zeven kilometer te gaan, liep ik langs de eerste bebouwing en ontdekte een klein restaurantje. Daar genoot ik van een goede lunch, terwijl ik mijn schoenen en sokken weer wat liet drogen. Ondanks de regen en maar 12 graden vertrok ik weer en net toen ik Pontromoli inliep, werd het een paar minuten droog. Emilia-Romagna laat ik achter mij en stap Toscane binnen.

Ik genoot van een cappuccino en vond na enig zoeken een slaapplaats in een hostel in een kasteel. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Een mooie locatie, prima kamer met iets teveel door gezakt matras (zegt de pelgrim) en sanitair is gedeeld, wat prima is, maar de penetrante geur van het toilet blijft in je reukorgaan prikkelen.

Na een verkwikkende douche spoelde ik mijn sokken uit en hing ze te drogen. Wc papier in de schoenen gepropt, in de hoop dat deze morgen iets droger zijn. Vervolgens zocht ik een wat beter restaurant op en genoot van een heerlijke maaltijd. De weersverwachtingen voor morgenvroeg waren iets beter. Van zes uur tot negen uur zou het droog zijn, waarna de buien weer zouden terugkeren. Misschien is het toch maar beter om morgen vroeg te vertrekken.

🚶 43 km
🏕️. B&B

25 juni 61e en62e etappe van Pontremoli via Aulla naar Sarzana

Een Onvergetelijke Dag in de Bergen

De dag begon vroeg, met een perfecte zonsopgang en helder wandelweer. De lucht was fris, de bergen lonkten, en de paden waren uitdagend, maar uitnodigend. Terwijl ik door het adembenemende landschap trok, leek de tijd te vliegen. Voor ik het wist, was het iets na het middaguur en had ik mijn geplande stop, het pittoreske Aulla, bereikt. De eerste prioriteit: een terrasje vinden voor een welverdiende lunch. Helaas bleek Aulla niet helemaal aan mijn verwachtingen te voldoen. Soms kom je in een stadje dat gewoon niet de juiste sfeer heeft, en dat was hier zeker het geval. Het personeel in het restaurant was onvriendelijk en ik voelde me er niet welkom. Teleurgesteld besloot ik mijn wandeltocht voort te zetten en de volgende etappe van 17 kilometer naar Sarzana nog dezelfde dag te volbrengen.Voordat ik vertrok, stuurde ik nog snel een e-mail naar een B&B en probeerde ik te bellen, maar zonder succes. Het voordeel was echter dat ik tegen woensdag de Middellandse Zee zou bereiken, een moment waar ik naar uitkeek. Die dag zouden ook vrienden uit Ravenstein, Maarten en Miranda, me opzoeken, wat een extra motivatie gaf om door te zetten. Om één uur begon ik aan het tweede deel van mijn tocht, met donkere onweerswolken die links van mij naderden.

Gelukkig kon ik, na een blik op de kaart, een route kiezen die het onweer leek te ontwijken. Maar de regen hield geen rekening met mijn plannen en al snel werd ik kletsnat. Onderweg stuitte ik op de gevolgen van het slechte weer: een aardverschuiving had een deel van de weg weggespoeld. Hoewel ik 4 kilometer terug een hek met ‘verboden toegang’ had gezien, was ik door de nonchalante plaatsing daarvan doorgelopen. Nu bleek dat waarschuwing terecht.

De tocht was zwaar, met steile beklimmingen en smalle paden vol loszittende stenen. Op sommige plekken was het pad nog geen halve meter breed, met een steile, begroeide afgrond ernaast. Komoot gaf aan dat alpine ervaring vereist was, en ik begreep waarom. Elke stap vereiste opperste concentratie.Uiteindelijk bereikte ik om vijf uur ’s middags Sarzana. Ik stond op een prachtig plein, toen ik mijn naam hoorde roepen. Tot mijn verrassing was het Guilia, een wandelvriendin die ik eerder op de Grand Bernardo had ontmoet.

Ze nodigde me uit voor een drankje en we praatten bij over onze avonturen. Toen ik haar vertelde dat ik nog geen slaapplaats had en waarschijnlijk mijn tentje ergens zou moeten opzetten, bood ze me spontaan aan om bij haar op de kamer te slapen. Hoewel de kamer klein was en de bedden aan elkaar geschoven, maakte Guilia snel een foto om te laten zien dat er een oplossing mogelijk was. Uiteindelijk was het geen probleem en we besloten samen uit eten te gaan. Die avond genoot ik van een heerlijke maaltijd, goed gezelschap, en een welverdiende nachtrust naast een vriendin die ik onderweg had getroffen. Zo eindigde een dag met een mooie ontmoeting op een onvergetelijke manier.

7 reacties

  1. Wat een verhaal weer Hugo. Wat jij allemaal meemaakt en vrienden maakt is prachtig. En wat een.doorzettings vermogen heb je. Petje af. Hopelijk is de regen ook minder daar. Succes weer. Op naar het puntje:-)

  2. En in Aulla had je ook al ‘special treatment’ – eigen kleerhanger is alleen voor heel speciale gasten.
    Wat een avonturen weer Hugo. Chapeau!
    De dag dat je over de zon gaat schrijven is aanstaande. “Regen geeft zegen …”

  3. Tjeetje hugo. Mijn respect groeit. Ik doe het je niet na
    Wel super wat je meemaakt en wat voor mooie mensen je ontmoet.
    Hopelijk stopt de regen vanaf nu

  4. Besef mij telkens bij het lezen van je wederwaardigheden, hoe dicht jij als pelgrim bij de natuur en de elementen bent. En hoe ver je daar vandaan bent in NL. Althans, denkt te zijn door een druk, stressvol leven vol prikkels, onophoudelijke signaaltjes en drukte. Lezen van je columns geeft al wat rust, relativering en ruimte. Moedig voorwaarts Hugo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ontdek meer van Wandeling Ravenstein - St Maria di Leuca

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder