6 Juni rustdag in L’Hospice Grand Bernard


Gisteren begon het al: ik voelde me niet helemaal lekker. Een virus had me waarschijnlijk te pakken gekregen, want die nacht maakte ik vier noodgedwongen tochten naar het toilet. De details bespaar ik je. De volgende ochtend voelde mijn lichaam nog steeds niet goed. Ziek was ik ook weer niet, maar het voelde niet goed. Ik besloot even naar buiten te gaan, maar kroop rond 9 uur weer in bed. Pas om 12 uur werd ik wakker, gewekt door de bel die de lunch aankondigde. Mijzelf opgefrist en buiten eens rondgekeken. Veel plekken waren niet bereikbaar. Nog wat plaatjes geschoten.

Opruimwerkzaamheden
Mooie hoogte

’s Avonds at ik wel mee, wat beter ging dan de dag ervoor, maar ik had geen zin om daarna met de anderen nog iets te drinken. Ik ging vroeg naar bed. Helaas had ik de eerste drie uur nog flinke maagkrampen, maar uiteindelijk viel ik toch in slaap.

7 Juni 43e etappe Juni van Grand Bernard naar Aosta


🚶 35 km
🏕️ Casa Mancusa


Na het ontbijt, en nadat ik iedereen een fijne voortzetting van de wandeling had gewenst, vertrok ik met een helder blauwe lucht en vol goede moed. Mijn lichaam voelde weer goed. Het was jammer dat je de eerste 10 kilometer niet over de bergpaden kon gaan, maar veiligheid gaat boven alles. Bij het vertrek vroor het nog, en het smeltwater van gisteren was bevroren, wat de weg spiegelglad maakte.

Eerst over ijs en dan bevroren sneeuw

Gelukkig was dit alleen in het begin over de eerste meters. Daarna was het alleen maar genieten. Ik had wel duizend foto’s kunnen maken, zo mooi waren de uitzichten, telkens weer. En ja, ik ben inmiddels in mijn geliefde Italië.

Een muur van sneeuw
Mooie vergezichten
Langzaamaan werd het weer groener

Zodra ik onder de 2000 meter kwam, greep ik de eerstvolgende mogelijkheid aan om weer op de originele route te komen.

Volg de paden en bereik Rome

De temperatuur liep snel op, waardoor ik onderweg van kleding moest wisselen. In Saint-Rhémy-en-Bosses kon ik mijn eerste stempel in Italië plaatsen.

Eerste stempel Pelgrims paspoort Italië

In het dorp Étroubles, na zo’n 18 kilometer, diende de eerste mogelijkheid zich aan om te lunchen. Ik vervulde meteen een belofte aan Freek van Susteren door een foto te maken van mijn eerste espresso in een kleine bar in Italië.

Cafè in typisch Italiaanse bar

Hierna ontmoette ik Julia, een pelgrim uit München, die ik gisteren had leren kennen. Ze rustte even uit en was te vroeg om in te checken. We liepen nog kort samen een stukje op en namen toen afscheid.

Pelgrim Julia

Ik had immers nog 13 kilometer te gaan naar Aosta. Maar wel mooie km’s.

Een pad zo mooi en km’s lang
Op verschillende manieren de weg gewezen
Een enorme bijentuin

Aangekomen in Aosta, gedoucht, handwasje en de stad in gegaan voor een drankje en een hapje. Het was een dag van uitersten. In de ochtend nog op een hoogte van bijna 2500 m met sneeuw en vorst en in de middag loop je in het dal op 500 m1 bij een temperatuur die de 30 gr aantikt. Zelfs in de avond tijdens het eten was het nog 28 gr.

Morgen nog een stevige wandeling van iets minder dan 30 km, waarna de afstanden voorlopig afnemen.

10 reacties

  1. Hey Hugo. Wat een mooie paden en uitzichten. Wat dat betreft ben ik jaloers op je. Hopelijk heb je de bacillen en virussen in Zwitserland achter gelaten en kun je genieten van de mooie gerechten in Italië. En natuurlijk van de mooie tocht. Groetjes. Monique en Theo.

  2. Dag Hugo, wat een genot om je reis mee te mogen maken. Prachtige verhalen en schitterende foto’s. Ga door in bella Italia.
    Hartelijke groet, Thies

    1. Dank je Thies, het voelt ook goed. De km’s per dag ga ik naar beneden bijstellen. De temperatuur zal stijgen en daarnaast wil ik iets meer tijd hebben om de cultuur te ontvangen. Groet aan alle collega’s. Hugo

  3. Hopelijk is je lichaam weer op orde? Zeker in Bella Italia is geen plek voor maagkrampen. En wat een uitersten: winter in de ochtend – sub-tropisch in de avond. En ach, die 1.000 km naar Roma Aeterna gaan vanzelf na wat Italiaanse Espresso. Andare avanti con coraggio!

  4. Wauw, wat heb ik toch bewondering voor je. Niet weten wat je te wachten staat een elke keer naar weer de moed opbrengen. Maar als ik kijk wat het oplevert; wauw wauw wauw.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ontdek meer van Wandeling Ravenstein - St Maria di Leuca

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder