2 juni 38e etappe van Lausanne naar Villeneuve

🚶 33 km

🏕️ camping Villeneuve

Nadat Annerieke en Nina samen met Guusje, mij in Lausanne hadden afgezet, voelde ik een knoop in mijn maag. De emotie van het afscheid bleef nog lang hangen, alsof de weemoed zich in mijn hart had genesteld. Toch, na een tijdje, begon de betoverende omgeving mijn gemoed te verlichten. Ik wandelde door de wijngaarden die als een groen tapijt over de flanken van de Alpen waren gedrapeerd. De geur van druiven,kan je nog niet ruiken, omdat deze nog erg klein zijn, maar het uitzicht over het meer van Genève was adembenemend.

Tussen de wijngaarden door
Het meer met de op de achtergrond de bergen omhult met wolken

Elk moment was als een ansichtkaart, een herinnering gevangen in een prachtig landschap. Langs de route omarmde de natuur me met haar schoonheid. De rustgevende golven van het meer, het kalme water dat zachtjes tegen de oever klotste, en de majestueuze bergen op de achtergrond vertellen een verhaal die je met woorden niet kan vangen. Aangekomen op de camping, de tent opgezet en mijzelf opgefrist, waarna ik op aanraden van mijn aardige buren, naar restaurant Oasis ben gegaan, waar ik heerlijke vis uit het meer heb gegeten. Soms is beeldmateriaal krachtiger dan woorden, en dit was zo’n moment.

39e etappe van Villeneuve naar Saint-Maurice

🚶 33 km

🏕️ camping Saint-Maurice

De dag begon grauw, met een miezerige regen die de lucht zwaar maakte en de kans was groot, dat het een doorweekte tocht zou worden. Om een drukke weg te vermijden, besloot ik een alternatieve route te nemen, zoals beschreven door Ben Teunissen. Al snel bleek dit een foute keus. Een deel van deze route ging 500 meter over onbekend terrein. Een pad was er niet en alles leek nog ongerept waardoor ik mij een weg moest banen door omgewaaide bomen, klimmend en kruipend om verder te komen. Brandnetels en bramenstruiken versperden de route en ik gebruikte mijn stokken om een pad vrij te maken. Alsof dit niet genoeg was, kwam ik bij een wild stromend beekje dat ik moest doorwaden. Het ijskoude water reikte tot boven mijn knieën en ik moest alle kracht verzamelen om niet te vallen.

Het werd steeds dichter begroeid
Zie hier maar eens door te komen
Een rustig watertje, maar je moet er wel overheen, door de takken ging het net.
Staande houden was het devies

Nadat ik uiteindelijk de overkant had bereikt, trok ik mijn schoenen uit en liet het water eruit lopen.

Mijn sokken verwisselde ik, een proces dat ik na een paar kilometer nog eens moest herhalen. De regen bleef vallen en ik besloot meer pauzes in te lassen dan normaal, genietend van koffie, een broodje, en uiteindelijk een dagmenu in een café, omdat er op de camping geen restaurant was.

Toen ik dacht dat mijn eindbestemming in zicht was, bleek dit een klooster te zijn, waar mensen op retraite gingen. Ze hadden geen plek voor mij en ik besefte dat ik het adres verkeerd had ingevoerd. Dit betekende nog eens zes kilometer extra lopen. Eindelijk kwam ik aan op de camping, moe maar opgelucht, en zette mijn tent op. Een Zwitser sprak mij aan en waarschuwde dat de pas waarschijnlijk vanwege sneeuw gesloten zou zijn. Mijn hoop op een avontuurlijke beklimming vervloog, maar ik wil geen risico nemen. De komende dagen zal ik de locals raadplegen. En als de pas dicht is, kan ik met een busje door de tunnel gaan. Hoe het ook zal verlopen, deze dag heeft me geleerd dat zelfs de zwaarste paden een verhaal waard zijn.

11 reacties

  1. Hugo, ik denk dat ik het euvel heb gevonden. Bij deze een test. Hoop dat je de goede en veilige keuze hebt gemaakt om over of onder de st. Bernhardpas te komen. Sterkte ermee!!!

  2. Wow Hugo, wat een avontuur heb je weer beleeft! Ongelooflijk wat jij allemaal meemaakt! Toch wel heftig om dit alles in je eentje te moeten ervaren.
    Maar inderdaad prachtige foto’s en fijn dat je er heelhuids ,en inmiddels weer droog hoop ik, vanaf bent gekomen!
    Op naar het volgende avontuur!
    Succes Hugo!!

  3. hoi Hugo
    Ik ben het zoutpad aan het lezen. Het verhaal gaat over de belevenissen v een echtpaar tijdens een wandeling langs de zuidkust v Engeland
    Volgens mij kun jij ook wel een boek schrijven.
    Mooi om het te volgen, ook met de foto’s erbij.

  4. Wat een avontuur, welke ik op de voet blijf volgen. Blijf genieten, vooral achteraf, als de dag een uitdaging was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ontdek meer van Wandeling Ravenstein - St Maria di Leuca

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder