25 mei, 32e etappe van Besançon naar L’Hotel-sur-Grosbois. 


🚶 26 km
🏕️. Cp wild kamperen

Vandaag begon de dag met een heerlijk ontbijt en perfect wandelweer. De lucht was helder, geen wolkje te bekennen en niet te warm. Tijdens mijn wandeling gebeurde er niets noemenswaardigs, maar toch werd ik regelmatig aangesproken door mensen die nieuwsgierig waren naar mijn bestemming. Steeds weer dezelfde verbazing wanneer ik vertelde waar ik naartoe ging. Onderweg schoot ik een paar prachtige plaatjes, waardoor de wandeling nog aangenamer werd.

Op de achtergrond Besançon

Het einde van de etappe bleek, zoals zo vaak, een uitdaging. Er was geen spoor te bekennen van een plek waar ik zou kunnen eten of slapen. De zoektocht begon en ik besloot alvast een stuk van de route van morgen te verkennen. Na ongeveer drie kilometer kwam ik een koffietentje tegen. Naast een kop koffie genoot ik van wat zoetigheid en laadde ondertussen mijn telefoon op. Het meisje dat mij hielp, vertelde dat er naast het koffietentje een restaurant was dat om 19 uur zou openen. Perfect, in ieder geval had ik dan iets te eten, daarna zou ik wel verder zien.Toen het koffietentje om 17 uur sloot, ging ik naar buiten en zag een man op een maaimachine. Ik vroeg hem of ik misschien een nachtje mijn tent op zijn terrein kon opzetten. Na te vragen of ik alleen was, stemde hij toe.

Dit voelde als een luxe verblijf voor een wandelaar zoals ik. Ik zette mijn tent op, las een beetje en genoot later van een heerlijke maaltijd in het restaurant.Met een voldaan gevoel kroop ik vroeg mijn tent in en viel al snel in een diepe slaap, klaar voor een nieuwe dag met wie weet, vol avonturen.

Het rijk alleen onder een heerlijk zonnetje

26 mei, van L’Hotel-sur-Grosbois naar Aubonne

🚶 26 km
🏕️. Cp kamperen bij de burgemeester

De dag begon onverwacht bewolkt, een grijze sluier die de hele dag zou blijven hangen. Ondanks de koele lucht brachten de beklimmingen van de etappe mij al snel aan het zweten. In het eerste dorp dat ik bereikte, zag ik een kleine buurtwinkel en besloot daar voldoende eten en drinken in te slaan, want je weet maar nooit wat de dag brengt. Na mijn inkopen vond ik een picknickterrein waar ik mijn ontbijt genoot. Onderweg wezen verschillende mensen mij erop dat er regen aankwam, maar gelukkig viel dat mee.

Links het pad, met een prachtig uitzicht
Deze berg maar ontweken

Toen ik het volgende dorp bereikte, werd ik al vrij vooraan aangesproken door een man. Hij vroeg waar ik naartoe ging en na een kort gesprek bood hij mij wat te drinken aan. Zo vond ik mezelf aan de keukentafel met twee Poolse broers op leeftijd, terwijl ik mijn telefoon oplaadde. Ze vroegen of ik al wist waar ik de nacht zou doorbrengen. “Dat kan bij Marie,” zeiden ze. Later begreep ik pas dat zij met Marie geen vrouw bedoelen, maar de burgemeester. Zijn vrouw, Dominique, vertelde dat ze mij door omstandigheden niet kon ontvangen, waarop ik aangaf dat ik een tentje had. “Oh, maar die mag je wel in de tuin neerzetten,” zei ze en bood me een kopje koffie aan nadat ik de tent had geplaatst.

Tentje in de “tuin”

Ik voelde  me wat opgelaten toen ik aanklopte. Binnen zat nog een stel vrienden, en ik vroeg of ik hen niet stoorde. “Nee hoor,” werd er gezegd, en de koffie werd verruild voor een speciaal biertje, aangeboden door Pierre, de burgemeester. Dominique vertelde dat ik om 19 uur kon douchen, omdat er dan pas weer warm water was. Ze vroeg ook of ik mee wilde eten. “Och, waarom ook niet,” antwoordde ik. Voor het douchen las ik nog even en viel kort in slaap. Het diner bestond uit een lekkere soep, gevolgd door roerei met salade, kaasjes en chocoladecake na.De koffie bedankte ik voor. Het was een prima vegetarisch diner. Pierre zette nog een handtekening in mijn Pelgrimspaspoort, zodat ik morgen een stempel kon halen in het gemeentehuis. Ze wilden niets weten van een betaling.  Na nog even op de foto te zijn gegaan, nam ik afscheid en bedankte hen voor de gastvrijheid.

Pierre en Dominique

Het was een dag vol onverwachte ontmoetingen en hartelijkheid, die een bewolkte start een stralende afsluiting gaven.

27 mei, van Aubonne naar Pontarlier

🚶 23 km
🏕️. Auberge de Jeunesse

Nadat ik 8.30 u mijn stempel had gehaald, begon ik aan mijn relatief korte etappe, die uiteindelijk toch geen 19 maar 23 km was. De steile beklimmingen kwam ik op driekwart van de route tegen, in de bossen op modderige paden, maar niets vergeleken met de Ardennen. Maar ik werd ook weer verrast door de mooie natuur

Op een enkele local na, die de hond uitliet was het verder rustig.

Bij aankomst in Pontarlier begon het te regenen. Voor mij reden, niet naar de camping te gaan , maar uit te wijken naar een herberg. De privé kamers waren bezet. Een gedeelde kamer voor 4 personen had men wel. In de middag heb ik Pontarlier verkend.

Een loze muur??
Ik weet “nog” niet wat de bedoeling hiervan is.
Een prachtig interieur

Tot nu ik dit schrijf, ben ik nog de enige op mijn kameren dat is ook zo gebleven.

Gegeten met 2 groepen. Één groep vrienden en een groepje van 5, hoofdzakelijk vrouwen, allen met pensioen uit Parijs. 

Morgen naar Jougne, de laatste etappe in Frankrijk.

Gezamenlijk diner, morgen ontbijt.

14 reacties

    1. Dank je Pepijn. Toch laat VBImij “nog” niet helemaal los. Ik ben benieuwd naar enkele onderdelen hoe het loopt en al aan enkele collega’s gevraagd, maar ik heb het idee, dat er is afgesproken, mij niet te informeren. Ik zal mij straks weer moeten voorstellen.🫣

  1. Hoi Hugo. Ik lees met plezier je blog. Wat maak jij mooie momenten mee. En je ziet er goed uit. Houden zo. Mooie fotos ook. Geniet van je wandeling. Nog ff en dan…… Groetjes van nr. 17

  2. Wat een prachtige reis ben je aan het maken. Met veel plezier lees ik je blog. Veel plezier. Groet Rob

  3. Zo al die mensen aan de tafel zijn klaar voor hun begrafenis 🙈🙈🙈🤣

    Er zijn gewoon meer aardige mensen dan boze mensen in de wereld… daar kom ik nu ook achter!

    Gr Bon Camino

  4. Hoi Hugo,
    Weer een mooi verhaal vandaag. Wat een gastvrije mensen. Ontvangen is ook een dingetje. Maar dat leer je steeds beter.
    Geniet van al de mooie dagen, de mooie omgeving en de mooie mensen.
    Wij blijven je volgen.
    Lieve groet uit jouw Ravenstein
    Mijntje

    1. Dank je Mijntje en Jan, ontvangen is inderdaad lastig, maar wanneer je maag rommelt, dan is er weinig schroom. Reacties als deze doen mij in ieder geval op dit moment goed. Groetjes Hugo

  5. Ha die Hugo wij volgen je met veel bewondering en interesse genieten van je mooie verhalen en de mooie foto’s, op naar Zwitserland suppersup , gr. Anny en Koos

  6. Wat kom je toch veel verschillende mensen tegen, en wat een gastvrijheid daar in Frankrijk. Erg leuk om je verhalen telkens te lezen. Op naar Zwitserland…..
    Liefs Pauline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ontdek meer van Wandeling Ravenstein - St Maria di Leuca

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder