Etappe 27 naar Champlitte

🚶 25 km
🏕️. Cp Champlitte

Onweer en Ongeval: Een Wandeldag naar Champlitte

Het was een stormachtige avond geweest. Donkere wolken hadden zich samengetrokken, gevolgd door een donderend geweld van bliksem en regen. Ik had mijn tent opgezet op een open veld, niet op het hoogste punt en ver genoeg van bomen of masten. De donder en bliksem waren angstaanjagend dichtbij; er zat geen seconde tussen de lichtflits en de donderslag. Het was een intense beleving, waar ik met bewondering, maar ook met enige enige vrees, naar keek.

De volgende ochtend was alles nat en drassig. Het beekje, dat gisteren nog kalm stroomde, was veranderd in een kolkende bruine rivier. De regen had zijn sporen achtergelaten. Alles voelde vochtig en het was flink afgekoeld. Ik pakte mijn natte spullen in en maakte met moeite de drassige oversteek naar het wandelpad. Gelukkig brak de zon na een paar uur voorzichtig door de wolken, wat een welkome verlichting was na de regenachtige nacht.

In de ochtend laag hangende bewolking.
De zon liet zich weer zien

Na een paar uur lopen bereikte ik een camping ongeveer anderhalve kilometer voor Champlitte. Het was nog geen middag, maar ik besloot hier te stoppen. Ik had het voordeel van de dag ervoor wat verder te lopen en vroeg te vertrekken. Op de camping zette ik mijn tent op, dronk een kop koffie en legde alle natte spullen in de zon te drogen.

Even spullen drogen en luchten
Het rijk alleen

Het was een rustgevend gezicht, die dampende tent en sommige kledingstukken in de zon. Na een korte hazenslaap en een verfrissende douche, besloot ik even naar het stadje te lopen.

Kerk met afbeelding pelgrim
Het symbool van de Via Francigena
Museum, historisch gebouw

Toen ik het stadje naderde, hoorde ik een enorme klap. Ongeveer honderd meter rechts van mij, op een parallel lopende weg, stond een vrachtwagen stil met rook of stoom die uit de voorkant opsteeg. De chauffeur kwam na enig moment paniekerig uit de cabine en probeerde een auto aan te houden. 

Eerst dacht ik aan een aanrijding met een koe, maar later bleek dat het veel erger was. Ik liep door naar het centrum van Champlitte. Het stadje had een rustieke charme, met historische gebouwen en smalle straatjes die de tand des tijds hadden doorstaan. Helaas was de kerk gesloten, evenals het museum. Terwijl ik rondwandelde, hoorde ik de sirenes van brandweerwagens, politieauto’s en ambulances. De straten raakten al snel verstopt met verkeer, vooral vrachtwagens. Het was duidelijk dat het ongeluk ernstiger was dan ik eerst dacht, Toen ik terugkeerde naar de camping, hoorde ik dat bij het ongeluk een 52-jarige man om het leven was gekomen als gevolg van een frontale botsing. Het was een trieste en nare afsluiting van een dag. Op het terras van de camping dronk ik nog wat en bekeek de route voor de volgende dag. Ik voelde me melancholisch en overweldigd door de gebeurtenissen van die dag. De natuur had huisgehouden en een leven was abrupt beëindigd.

Die avond genoot ik wel van een heerlijke maaltijd van zalm, mosselen en garnalen. Het was een welverdiende beloning na een lange en emotionele dag.

Een bord, pelgrim waardig

Terwijl ik at, dacht ik na over de kwetsbaarheid van het leven en de kracht van de natuur. Het was een dag vol contrasten, van de stortregen tot de vredige momenten op de camping en van de rustieke charme van Champlitte tot de tragische gebeurtenis op de weg. Even later sloot nog een Belgisch stel aan, Geert en Katrien, die hier twee weken terug al waren maar door de vele regen naar het zuiden zijn gegaan. Morgen 8 u ontbijt, dan zien wij elkaar wel weer.

Etappe 28 naar Autet

🚶  22 km
🏕️. Cp Autet


Na een heerlijke nachtrust stond ik vanochtend vroeg op, klaar om de dag te beginnen. De tent was snel opgeruimd en alle spullen ingepakt. Om half acht kreeg ik van de campingeigenaar, Dejay – of hoe je zijn naam ook schrijft – mijn eerste kop koffie.

Heerlijk ontbijt

Niet veel later volgde het ontbijt. Geert en Katrien schoven al snel aan, en we genoten van een gezellig ontbijt vol verhalen en gelach. Rond negen uur namen we afscheid, bedankte ik Dejay voor het heerlijke eten en begon ik aan de volgende etappe richting Autet.

Met Geert en Katrien
Met campingeigenaar en kok Dejay

Volgens het weerbericht op Komoot was er slechts een kans van 17% op regen. Maar nog voordat ik Chaplitte uit was, brak er een enorme stortbui los. Die 17% heb ik voor 100% meegekregen. Ik snelde onder een soort carport, waar een oudere Fransman aan zijn auto werkte. Dit werd een beetje lastig, aangezien mijn Frans niet geweldig is. De man begon te praten over een ongeluk van gisteren en zei dat een pelgrim het had zien gebeuren. Ik vertelde hem dat ik die pelgrim was, maar ik verduidelijkte dat ik het ongeluk zelf niet had gezien. Ik wilde voorkomen dat de gendarmerie op zoek zou gaan naar een mysterieuze getuige. Ondanks de taalbarrière hadden we een leuk gesprek.

Ik mocht even schuilen


Toen de regen wat afnam, hervatte ik mijn tocht en genoot ik van de prachtige panorama’s die telkens weer verschenen wanneer ik de top van een heuvel bereikte. Het landschap bleef me verrassen met zijn schoonheid.

Mooi uitzicht met dreigende bewolking
Ook nu dreigende bewolking
Nog eentje dan


Ondanks de regen van afgelopen dagen, zijn de paden over het algemeen goed begaanbaar.

Mooi pad aan de rand van het bos
Langzaamaan verlaat ik het bos

Bij aankomst in Autet liep ik nog zo’n 2 km door naar de camping met een restaurant, maar tot mijn teleurstelling bleek deze gesloten te zijn. Ze zijn druk bezig met de voorbereidingen voor het nieuwe seizoen, dat pas over een week zal beginnen. Toch mocht ik mijn tent opzetten, hoewel er geen werkend sanitair was. Dat vond ik niet zo erg, maar het ontbreken van het restaurant baalde ik wel van. Het zou een eenvoudige maaltijd worden: een banaan, een bekertje yoghurt, wat proteïnerepen en noten. Ik besloot een handje te helpen en droogde zo’n tachtig stoelen af en bracht deze een grote tent naar binnen. Voor wat hoort wat, dacht ik.

Mijn tent stond net op tijd, want opnieuw barstte er een bui los en dat zou niet de laatste zijn.


Ondanks de uitdagingen was het weer een dag vol onverwachte  en mooie momenten. Het avontuur en de rust die het pelgrimeren met zich meebrengt, maakt alles de moeite waard. Terwijl de regen zachtjes op de tent tikt en dan weer de zon  straalt, voel ik een diepe tevredenheid. Zometeen nog lekker even lezen en dan vroeg slapen. Morgen weer een nieuwe dag, met wie weet vol verrassingen.

Weer een mooie locatie en helemaal alleen met de roep van een koekoek

17 reacties

    1. Dank je Bart. Ik weet eigenlijk niet wat ik meemaak. Heel bijzonder. De bevestiging, dat deze meeste mensen goes van aard zijn. Groetjes, ook aan de afdeling expeditie Hugo

  1. Wat een avonturen weer Hugo. Mooi verwoord al die contrasten.
    Je ziet er wel goed fit uit – en humor en goed humeur zitten ook in je rugzak!
    Groet van iedereen uit Huissen.
    Topper!

    1. Hoi Dick, dank je voor de complimenten. Zo fit als jou, zal het niet worden, maar het voelt goed. Ik heb een klein stukje alpine-pad gehad, niet te vergelijken met jouw prestaties, maar wat was dat zwaar. Ik doe inderdaad leuke ervaringen op, mooie contacten en genieten. Daarnaast natuurlijk lopen, maar dat gaat mij goed af. Nog een kleine week, dan loop ik in Zwitserland, waar ik enkele rustdagen inlast. Annerieke komt dab een paar dagen met onze dochter en jongste kleindochter, waar ik enorm naar uitkijk. Groetjes ook aan de collega’s, Hugo

      1. Ha Hugo, Nico probeerde al een tijdje berichtjes achter te laten wat bij zijn telefoon niet lukte en we weten nog steeds niet waarom dat bij hem niet lukt.
        Anyways, je doet het geweldig Hugo!! 💪🏼

  2. Wat een avonturen, ga zo door. Geniet van je berichten en lees ze graag. Nog veel wandel plezier en hopelijk goed weer.
    Groetjes Gerrie en Freddy

  3. Het blijft indrukwekkend wat je meemaakt… ja en dan klagen de mensen thuis over het weer en de smaak van het eten bij de jumbo 🙈

    Kop op man !

  4. Beste Hugo, Dat het pelgrimspad niet altijd over rozen gaat, wordt heel duidelijk tijdens het lezen van je relaas. Flinke ontberingen. Ik moet meewarig grijnzen als ik die Nederlanders hoor mauwen over de tegenbuien in meimaand lentemaand. Toch een stukje heldendom voor jou! Moedig voorwaarts – ook met natte sokken in druipende schoenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ontdek meer van Wandeling Ravenstein - St Maria di Leuca

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder